17 ağustos 1999'da sabahın 3'ünde ölüm kapıları çaldı.Kimileri ne olup bittiğini, kapıya kimin geldiğini bile görmeden hayatının en uzun uykusuna geçti.Kimileri kapılarındaki ziyaretçiyle günlerce gecelerce anlaşmaya çalıştı.Müsait değilim, sonra gel...Ağır bir pazarlık.Tonlarca ağırlık.Bazıları alkışlarla çıkarıldı o sıkıntıdan ama çoğu göz yaşları ve çığlıklarla.Bir de tabi arkasında ağlayanı bile kalmayanlar vardı.
17 ağustos 2000'de bu sefer ben bizzat şahsen kendim bir enkazdan farksızdım.Çok sevdiğim bir insanı kaybettim.Ölmedi.Ama ikimiz de bir sürü güzel şeyi öldürdük o gün.O gece bir sene önceki depremin hatıralarıyla depreşmiş ve gerilmişken herkes, ağustos sıcağında açık pencerenin karşısındaki yatağımda dönerken,komşuların televizyonlarından gelen eski huzursuz sesler,en sevimsiz deprem hatıraları istem dışı doluşurken odama ben hayatımın geri kalanını nasıl yaşayacağımı bilemez bir şekilde, kalbimin üzerinde tonlarca ağırlıkla, sabahın 3'ünde sadece birşey için dua ediyordum.Allahım bu geceyi aklımı yitirmeden geçirmeme yardım et.
17 ağustos 2006...Sevgili günlük, bugün Üsküdar'dan Beşiktaş'a motorla geçtim.Püfür püfür.Çok güzeldi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder