Kadife

Geçen gün bir videoda kendimi izledim.Hemen aklınıza Paris Hilton’u getirmeyin diyeceğim ama sanırım zaten getirmemiştiniz ben söylemiş oldum. Efendim bu video, bir aile ortamında hani herkes sırayla duygu ve düşüncelerini paylaşır ya öyle bir çekim.Böyle zamanlarda bazı insanlar, sanki çekilen şey ana haber bülteninde gösterilecek de bütün dünyaya rezil olacakmış gibi kameralardan köşe bucak kaçar , bir türlü konuşamaz. Kimisi de meğer ne kadar show meraklısıymış meğer içinde bir Cem Yılmaz saklıymış, çıkaracak anı bekliyormuş gibi marifetlerini sergiler.Acı olansa nerdeyse tamama yakınının aslında komiklik açısından vasat ve hatta altında olduğu gerçeğidir.


Neyse, benim kendimi izlerken gözlemlediğim konu ise şu oldu : Kardeşim hakkında çok da komik olmayan duygusal sayılabilecek bir konuşma yapıyordum ve biraz da heralde ağlamaklı olmamak için suratıma çok sert bir ifade yerleştirmiştim.Kaşlarım çatık, ellerim belimde, hiç bir gülümseme ifadesi olmadan hödö hödö konuşmuşum.Birisi sessiz seyretse, “adamın asabını bozmayın, kameranızı da alın s..ttrin gidin burdan” demişim sanabilir.

Peki sizce neden böyle? Galiba ciddiye alınmak ve söylediğim şeyin önemi anlaşılsın diye böyle yapmam gerektiğini düşünmüşüm. Halbuki öyle değil. En sert düşüncelerini bile zarif bir şekilde sunabilmek hoş olur diyorum.Kadife eldivenin içinde demir bir yumruk gibi. Bak hala yumruk filan diyorum ya.Ben adam olmam.